Maandag voor het eerst op de tb 20 ingeroosterd, maar gecancelled wegens dichte mist. Dinsdag opnieuw proberen, die weersvoorspellingen zijn niet goed (regen en laaghangende bewolking).
Instructeur is mr. Huerta een spanjaard. Hij is heel direct en heeft een harde aanpak. Heb hem een keer in de simulator gehad. Ik had totaal mijn dag niet, maar toch wist hij me scherp te houden. Hij zei: Paul, per keer dat je vanaf nu 100ft hoogte verliest kost je dat een biertje in de kroeg. Daarna natuurlijk geen hoogte meer verloren.
Ok, dit is even iets anders, een introductievlucht op de tb20. Het weer is zoals voorspelt en hij zegt: we gaan het proberen. Ik ging de walk around doen in de regen, lekker eenzaam, want ik was de enige die wegging. Henri de tankman vroeg nog of ik zeker wist of ik wegging, waarop ik antwoorde: ik niet, maar mijn instructeur wel.
Even iets over het vliegtuig. De TB 20 lijkt veel op de TB 200. Niet kenners zouden het verschil niet eens zien. Er zit een zwaardere motor in: een zes cilinder boxermotor met 250 pk. Verder heeft dit toestel een intrekbaar landingsgestel, uitgerust om mee IFR (op instrumenten) te vliegen, dus meer apparatuur aan boord. Het vliegtuig is zwaarder en heeft meer brandstof aan boord.
Tijdens het starten merk je gelijk het mooie zware geluid van de 6 cilinder en de harde klappen die de propeller maakt, in tegenstelling tot het gejank van de grasmaaiermotor die in de tb200 zit. Tijdens het taxieen merk je pas echt hoeveel vermogen je hebt. Je laat de rem los en het toestel schiet er vandoor.
Het vliegen ervan is niet eens zoveel anders. Het vliegtuig is zwaarder, dit betekent meer stabiliteit, de controls voelen wat zwaarder aan en het vliegtuig reageert iets trager. In de lucht hebben we dan ook wat basis manouvres geoefend om hiermee leren om te gaan. Zo hebben we wat steep turns gedaan (bochten van 45 graden), stalls en klimmende en dalende bochten.
Ik werd gelijk getest op mijn vliegcapaciteiten door mr. Huerta. Bij een minimale afwijking van hoogte (20ft) werd ik al op de vingers getikt. You have to be a professional pilot. Het weer viel achteraf wel mee. Af en toe regen, maar de bewolking zat hoger dan verwacht waardoor we toch onze vlucht zonder problemen konden uitvoeren.
Daarnaast liet hij me verschillende handelingen door elkaar doen: een contante klim doen, tegelijkertijd een bocht draaien en infomatie oplezen van de GPS. Dit betekent dat je een snelle scan moet doen van verschillende instrumenten. Volgens hem ben ik hierin nog te langzaam.
Een andere leuke oefening: ogen dicht. Het vliegtuig werd door de instructeur in een positie gebracht, die ik na het openen van mijn ogen moest herstellen. Met gesloten ogen voel je je geheugen wegdraaien door de G-krachten die op het vliegtuig komen te staan, waarna je vervolgens bij het openen van je ogen verticaal naar de grond kijkt.
De landingen. We gingen op tijd terug om nog wat landingen te oefenen. Helaas stond er veel wind en was de verkeerde baan in gebruik (baan 19). Deze baan geeft het gevoel dat je te hoog aan komt vliegen en heeft een klein hobbeltje op het landingspunt.
Helaas kreeg ik het niet voor elkaar om de kist aan de grond te zetten. Alles ging goed, tot het laatste moment. Je haalt je snelheid eruit door te flaren (omhoog trekken). Dit deed ik iets te veel waardoor ik als een baksteen naar beneden zak en van de baan af wordt geblazen. Gelukkig heb je vermogen genoeg om een go-around in te zetten (doorstart).
Al met al een leuke vlucht met een goeie instructeur. Volgende vlucht circuit training waarbij de landingen worden geoefend. Laat maar komen.
Instructeur is mr. Huerta een spanjaard. Hij is heel direct en heeft een harde aanpak. Heb hem een keer in de simulator gehad. Ik had totaal mijn dag niet, maar toch wist hij me scherp te houden. Hij zei: Paul, per keer dat je vanaf nu 100ft hoogte verliest kost je dat een biertje in de kroeg. Daarna natuurlijk geen hoogte meer verloren.
Ok, dit is even iets anders, een introductievlucht op de tb20. Het weer is zoals voorspelt en hij zegt: we gaan het proberen. Ik ging de walk around doen in de regen, lekker eenzaam, want ik was de enige die wegging. Henri de tankman vroeg nog of ik zeker wist of ik wegging, waarop ik antwoorde: ik niet, maar mijn instructeur wel.
Even iets over het vliegtuig. De TB 20 lijkt veel op de TB 200. Niet kenners zouden het verschil niet eens zien. Er zit een zwaardere motor in: een zes cilinder boxermotor met 250 pk. Verder heeft dit toestel een intrekbaar landingsgestel, uitgerust om mee IFR (op instrumenten) te vliegen, dus meer apparatuur aan boord. Het vliegtuig is zwaarder en heeft meer brandstof aan boord.
Tijdens het starten merk je gelijk het mooie zware geluid van de 6 cilinder en de harde klappen die de propeller maakt, in tegenstelling tot het gejank van de grasmaaiermotor die in de tb200 zit. Tijdens het taxieen merk je pas echt hoeveel vermogen je hebt. Je laat de rem los en het toestel schiet er vandoor.
Het vliegen ervan is niet eens zoveel anders. Het vliegtuig is zwaarder, dit betekent meer stabiliteit, de controls voelen wat zwaarder aan en het vliegtuig reageert iets trager. In de lucht hebben we dan ook wat basis manouvres geoefend om hiermee leren om te gaan. Zo hebben we wat steep turns gedaan (bochten van 45 graden), stalls en klimmende en dalende bochten.
Ik werd gelijk getest op mijn vliegcapaciteiten door mr. Huerta. Bij een minimale afwijking van hoogte (20ft) werd ik al op de vingers getikt. You have to be a professional pilot. Het weer viel achteraf wel mee. Af en toe regen, maar de bewolking zat hoger dan verwacht waardoor we toch onze vlucht zonder problemen konden uitvoeren.
Daarnaast liet hij me verschillende handelingen door elkaar doen: een contante klim doen, tegelijkertijd een bocht draaien en infomatie oplezen van de GPS. Dit betekent dat je een snelle scan moet doen van verschillende instrumenten. Volgens hem ben ik hierin nog te langzaam.
Een andere leuke oefening: ogen dicht. Het vliegtuig werd door de instructeur in een positie gebracht, die ik na het openen van mijn ogen moest herstellen. Met gesloten ogen voel je je geheugen wegdraaien door de G-krachten die op het vliegtuig komen te staan, waarna je vervolgens bij het openen van je ogen verticaal naar de grond kijkt.
De landingen. We gingen op tijd terug om nog wat landingen te oefenen. Helaas stond er veel wind en was de verkeerde baan in gebruik (baan 19). Deze baan geeft het gevoel dat je te hoog aan komt vliegen en heeft een klein hobbeltje op het landingspunt.
Helaas kreeg ik het niet voor elkaar om de kist aan de grond te zetten. Alles ging goed, tot het laatste moment. Je haalt je snelheid eruit door te flaren (omhoog trekken). Dit deed ik iets te veel waardoor ik als een baksteen naar beneden zak en van de baan af wordt geblazen. Gelukkig heb je vermogen genoeg om een go-around in te zetten (doorstart).
Al met al een leuke vlucht met een goeie instructeur. Volgende vlucht circuit training waarbij de landingen worden geoefend. Laat maar komen.
Geen opmerkingen:
Een reactie posten